رواية فيروز بقلم ريم أحمد

…………………………………………………………

بعد اسبوع
عمار قاعد فى مكتبه زى العاده بيشرب سجاير وقهوه ويكتب كلام جارح فى الستات
قطع تفكيره رنت تليفونه
عمار : السلام عليكم
يوسف : ايه ياعم هو احنا ما بينا فى سلامات وازيك ووحشتنى والكلام الفاضى ده
عمار : يا مجنون هتبطل جنان امتى ؟
يوسف : يابنى عمر ما المجنون بيعقل
عمار : ماشى يامجنون … عموما السلام لله
يوسف : ونعمه بالله يا سيدى … المهم بقى
عمار : خير انا برده بقول اكيد فى مهم عشان تتصل
يوسف : اه طبعا … بص بقى يامعلم … انا عربيتى عطلانه قدام الشركه وانا كده كده رايح عندكم تعالى بقى خدنى
عمار : نعم ليه كنت السواق بتاعك
يوسف : خليك جدع بقى
عمار بتنهيده : ماشى يا اخرت صبرى … ادينى نص ساعه واكون عندك
يوسف : قشطه هستناك

وفعلا بعد حوالى نص ساعه كان يوسف مع عمار فى عربيته
يوسف : متشغل حاجه بدل الملل ده
عمار : شغل السى دى على اغنية فيروز “كيفك انت ”
يوسف : يادى النيله … برده فيروز
عمار : نعم بتقول حاجه
يوسف : يابنى هو مفيش عندك غير فيروز مفى مغنين كتير مالهم اوكا واورتيجا
وبداء يغنى بصوت عالى
” يلا صحى النايمين كل الرجاله جاهزين رجاله من المطريه عملو لروحهم ارضيه
نضرب قنبله زريه تعمل حرب علاميه شغلى السنفونيه جمهورى بالمليونيه”
عمار : بس بس … ايه القرف ده .. بقى تقارن فيروز بالقرف ده
يوسف : وهى بيطفى السى دى … وانا مش عاوز انام
عمار : بس بقى يا يوسف مش طلبه جنـــــــــــــ
وفجاءه لقو بنت بتترمى فوق العربيه

الحلقه الثانيه

كانت بتجرى زى المجنونه والرعب مالى وشها خايفه اوى مش شايفه اى حاجه قدامها ولا حتى حسه برجلها الحافيه وهى كلها جروح ودم ولا حتى حسه بنظرة الناس ليها وهى لبسه بيجامه مكشوفه ومتقطعه
شعرها طاير فالهواء بيحاول يتحرر من الخوف اللى جواها ومن الوجع اللى مكسر جسمها الضعيف
وفجاءه حست بحاجه رفعتها فالهواء
اخدت نفس عميق وابتسمت ابتسامه غريبه كانت بالنسباله اللحظه دى بتعدى عليها سنين بتفتكر حاجات كتير بس مش مترتبه اشخاص كتير شافتهم قصادها ومشاعر كتير حاستها
واحلام كتير ماتت جواها وفجاءه وقعت على الارض حست بوجع جامد اوى بس اكيد مش اجمد من وجعها الحقيقى اللى جواها كانت لسه مفتحه عنيها شافت ناس كتير بتجرى حواليها بس الملامح بهتانه والصوره مشوشه ابتسمت وتاهت عن كل حاجه حواليها