رواية فيروز بقلم ريم أحمد

………………………………………………………..

الساعه 11 بليل
عمار وريناد ويوسف فالبيت هيموتو من القلق على فيروز ومش عارفين يوصلولها
عمار : طيب حد يكلمها على الموبيل
ريناد بدموع : مش معاها موبيل … انا خايفه عليها اوى … يارب
يوسف : اهدى يا ريناد ان شاء الله هتبقى كويسه
ريناد : اهدى ازاى هى متعرفشى حد ومش فاكره حاجه … ياعالم حصل معاها ايه
عمار بقلق : مش هينفع كده … انا هطلع ادور عليها
عمار مشى بسرعه ووراه يوسف : استنى طيب هاجى معاك
عمار : لف انت بعربيتك واللى يلقيها يتصل بالتانى
يوسف : ماشى

عمار فضل لف فالشارع وهى قلقان على فيروز اوى
” يا ترى روحتى فين … يارب القيكى ”
وبعدين خبط على الدركسون جامد : غبيه اصلا
عمار بيدخل شارع لقى بنت وقفه وفى 3 شباب حواليها وبيشدوها بالعافيه
عمار قرب بالعربيه ووقف قدامهم ونزل بسرعه
الشاب : ياله معانا ياقطه بقى متتعبناش
فيروز شافت عمار اطمنت
فيروز بدموع : عمار الحقنى
عمار جرى بسرعه عليها وشدها من ايدها وخباها وراه
عمار : فى حاجه ياشباب
الشاب 3 : القطه دى تلزمنى … احنا جينا الاول
عمار : امشى من هنا يالا انت احسنلك
واحد فيهم طلع مطوى وضرب عمار فى دراعه عمار وقع على الارض وشدو فيروز تانى من ايدها وهو حطين المطوى فى وشها
شويه وقربت عربيه تانيه عليهم
الشاب 1 : سبها بقى وياله بينا بدل نروح فى داهيه
الشاب3 : سبها ياله بسرعه
وجروووووووو
فيروز رجعت لعمار اللى سايح فى دمه وهى بتعيط
فيروز : عمار … عمار انت كويس
عمار طلع من جيبه الموبيل وبتعب : كلمى يوسف
فيروز مسكت الموبيل وبخوف وتوتر : اتصل ازاى
عمار بتعب : انتى مصيبه وتحطت عليه
شد منها الموبيل واتصل بيوسف
عمار : ايوه يا يوسف … اه لقتها .. انا فى شارع_______ تعالى بسرعه عشان انا تعبان …. بعدين تعالى بسرعه
عمار من كتر الدم اللى نزفه اغمى عليه
فيروز بخضه وخوف : عمار … عمار رد عليه والنبى

………………………………………………………..

تانى يوم الصبح

فاق عمار كان حاسس بوجع فى جسمه كله مكنشى فاكر حاجه ولا ازاى وصل البيت حاول يقوم ويعدل نفسه حس بوجع فى دراعه ورجع تانى
عمار بتوجع وهو ماسك دراعه : اااااااه
فيروز كانت نايمه على كرسى جامبه وباين على مشها التعب واثار الدموع على وشها لسه معلمه قامت مخضوضه على توجع عمار
فيروز : فى ايه … انت تعبان
عمار باستغراب : انتى ايه اللى منيمك هنا
فيروز : انت كويس
وبعدين بصت على دراعه : دراعك عامل ايه دلوقتى
عمار : واجعنى اوى
فيروز : انا السبب
عمار بعصبيه : ممكن افهم اصلا انتى ايه اللى خرجك واتاخرتى كده ليه
فيروز بدموع : انا عارفه انى غلطانه وانا السبب فاللى انت فيه ده … والله انا اسفه معتدش هخروج تانى
وفضلت تعيط وصعبت على عمار
عمار بحنيه : خلاص متعيطيش … انت قلقتينا عليكى امبارح وريناد مبطلتشى عياط …متعمليهاش تانى
فيروز بعياط زى اطفال : حاضر
شويه ودخلت عليهم ريناد : مانت بقيت زى القرد اهوه امال بس خضتنا عليك وتاعب البنت جانبك طول الليل من غير متنام
عمار : هو انا كنت قولتلها متنمش
ريناد : مهى عشان كانت خايفه عليك وفضلت تعيط طول الليل وهى اللى نضفتلك الجرح وفضلك جانبك
عمار كان مبسوط من كلام ريناد بس عامل نفسه مكشر وزعلان
وبعدين بص لفيروز : ياله قومى نامى فى اوضتك انتى شاكلك تعبان
فيروز : حاضر
وقامت خرجت وعيون عمار عليها
عمار : مسالتهاش كانت فين
ريناد : كانت زهقانه قالت تتمشى شويه وتاهت… بصراحه هى مظلومه معانا طول اليوم فالبيت ولا بتخروج ولا بتروح فى حته غير للدكتور وكل واحد مشغول فى شغله وهى شايله ماما وهمنا من حقها تزهق بصراحه
عمار : طب ياله يالمضه روحى هتيلى الفطار ولا مش هفطر ولا ايه
ريناد : انا مش فضيالك ورايا شغل
عمار : هتروحى الشغل وانا تعبان كده
ريناد : ده تانى يوم لسه وهغيب انت عاوز يوسف يشمت فيه … وبعدين انت كويس اهوه وانا اطمنت عليك
شويه والباب خبط ودخلت فيروز ومعها صنية الفطار
فيروز بارتباك : انا قولت اجبلك الفطار قبل منام … هتعرف تاكل لوحدك ولا افضل شويه
عمار بابتسامه : لا شكرا يافيروز انا هعرف اتعامل
وبعدين بص لريناد : شوفتى الناس اللى بتفهم
فيروز : بعد اذنكم