رواية فيروز بقلم ريم أحمد

……………………………………………………..

تانى يوم
ريناد وصلت الشغل قبل ميعادها بنص ساعه
دخلت المكتب مصطفى مكنشى موجود
قاعدت على مكتبها وفتحت الملف اللى ادهولها وفضلت تقراء فيه
شويه ودخل مصطفى بصلها باستغراب وبعدين بص فى ساعته
مصطفى بتريقه : الادب حلو برده
ريناد مردتشى عليه ولا حتى بصتله
مصطفى بصوت اعلى : السلام عليكم
ريناد مسكت التليفون وكلمت البوفيه : لو سامحت عاوزه واحد نسكافيه
وقفلت التليفون وبصت تانى فالملف
مصطفى دخل قاعد على مكتبه وفضل باصص عليها
مصطفى : انتى زعلانه منى
ريناد بصتله : مش من حقى
مصطفى باستغراب : ايه
ريناد : مش من حقى ازعل من حضرتك … الزعل ده بيكون بين الاصحاب القرايب الاحباب ناس قريبين من بعض فبنزعل منهم عشان هم غالين علينا ويهمنا كلامهم
مصطفى : يعنى انا كلامى مش مهم
ريناد : مش كده بس العلاقه اللى بينا مدينيش الحق ده … انت مديرى وانا بدرب تحت اشراف حضرتك مش اكتر من كده … اى استفسار تانى
مصطفى وهو مصدوم من ردها : لاء
ريناد بصت تانى فالملف
مصطفى : طيب انا اسف
ريناد بصتله : برده مش من حقك … مش من حقك تتاسفلى ولا من حقى اتقبل الاسف ده
مصطفى قام من على مكتبه وقاعد قدامها : انتى مجنونه زياده عن اللزوم ولا عاقله زياده عن اللزوم
ريناد : انا ولا عاقله ولا مجنونه
مصطفى : امال ؟
ريناد بثقه : انا ريناد … وهى دى شخصيتى … وبعدين افتكر اننا فى وقت الشغل ومينفعشى نتكلم غير فالشغل مش كده برده
مصطفى : انتى ناويه تتعاملى كده معايا كتير
ريناد : انا ناويه اعرف حدودى ومتخطيهاش
مصطفى : بصى انا عارف انى غلطت امبارح ومتسالينيش ليه عملت كده عشان انا نفسى مش عارف صحيح انا بحب الشغل اوى ومبحبش حد يهمل فيه وخصوصا لو تحت مسؤليتى بس برده انا زودتها انا عارف … انا عاوز نبقى اصحاب ومش حابب الدور العاقل اللى انتى عملاه ده ولا الكلام اللى انتى بتقوليه من الصبح اللى مش قادر استوعبه اصلا
ريناد : والمطلوب منى ايه
مصطفى : نبداء صفحه جديده … ونتعامل كاصحاب وزمايل بنشتغل مع بعض وبنساعد بعض عشان ننجح فى شغلنا وانا اوعدك انى هساعدك وهديلك كل خبرتى … وكل واحد يتعامل بطبيعته ومنحاولشى نغلس على بعض
مصطفى وهو بيمدلها ايده : ها موافقه
ريناد بصتله شويه : بس بشرط …. متتخطاش حدودك معايا تانى ولا تكلمنى بطريقه مش كويسه
مصطفى : موافق
ريناد مدتله ايدها وسلمت عليه بابتسامه : اتفقنا